Toen vrouwen vogels waren
Een enorme drang om mezelf te laten zien, om te vliegen naar grootsheid — en tegelijk mezelf klein praten, geen stap durven zetten. Het is al mijn hele leven bij me. Waar kwam dat toch vandaan? Die vraag bracht me naar de vrouwen vóór mij. Naar wat ik heb meegekregen, bewust én onbewust. Hoe verlangens, angsten, schaamte en stiltes zich van generatie op generatie voortzetten– vaak zonder dat daar ooit woorden aan gewijd zijn. Mijn werk is een gesprek met het onuitgesprokene. Met wat overblijft als feiten ontbreken. Met dat wat geen duidelijke vorm meer heeft, maar voelbaar aanwezig is in het collectief geheugen: ongeschreven regels, ingesleten patronen, verzwegen verhalen.
Ik onderzoek hoe generaties vrouwen verdriet, schaamte, verlangen, weerstand en niet-durven meedragen van wie hen voorgingen. Hoe elke generatie opnieuw op de rand balanceert, klaar om haar vleugels uit te slaan.
Dáár bevindt mijn werk zich.
In gesprek met wat bleef kleven.
Een ontmoeting met het onuitgesprokene. Hoe ík daar mee om wil gaan.
Het zijn de vogels en de Mariaplanten die me begeleiden op dit onderzoek naar wie ik altijd ben geweest.
"De planten beloofden te onthouden. Te onthouden wie ze was, wie ze wilde zijn, wat ze altijd was geweest. Voor hen die na haar kwamen, voor hen die open stonden te herinneren."
Miranda van Dijk
Beeldend werk
Mijn werk ontstaat uit oud papier: facturen, brieven,
schoolschriftjes, kasboeken. Elk vel draagt sporen van een vorig leven. Met grafiet, houtskool en krijt bewerk ik het papier tot figuren, die ik vervolgens uitsnij. Deze vormen worden onderdeel van collages, waarbij het originele papier ook als achtergrond fungeert.
Het papier “praat mee” – het wordt onderdeel van het verhaal
dat ik vertel. Verweerde lagen, handschriften, verkleuringen en afdrukken maken het onzichtbare tastbaar.
Mijn werken zijn titelloos waardoor er ruimte ontstaat voor de
kijker hun eigen gesprek te voeren met het onuitgesprokene
Het maakproces
Waarom ben ik aan dit project begonnen?
Waar komt die drang vandaan om het tot in de kern uit te werken?
Waarom sijpelt het overal doorheen?
Regelmatig zet ik mezelf voor de camera om mijn gedachten te ordenen. Deze video’s zijn een kijkje in mijn hoofd: mijn denkproces, mijn twijfels en mijn observaties van de Mariaplanten, vogels en mijn gevoelens. Ze geven een open blik achter de schermen van hoe dit werk ontstaat — in mijn hoofd en op papier.